🔥 Jepun Dah Tak ‘Damai’? 2026 Jadi Titik Paling Bahaya – Kebangkitan Ketenteraan Jepun!

Selama lebih lapan dekad selepas tamatnya Perang Dunia Kedua, Jepun sering dijadikan contoh negara yang benar-benar meninggalkan peperangan. 

Dengan perlembagaan yang unik — khususnya Article 9 — Jepun berjanji kepada dunia bahawa mereka tidak akan lagi menggunakan perang sebagai alat kuasa.

Namun pada 2026, naratif itu semakin goyah.

Di sebalik imej negara aman dan berteknologi tinggi, Jepun kini sedang melaksanakan transformasi ketenteraan paling besar sejak era pasca perang. Bajet pertahanan melonjak ke paras tertinggi dalam sejarah, sistem peluru berpandu jarak jauh mula dipasang, dan dasar eksport senjata yang selama ini ketat kini dilonggarkan secara berperingkat.

Persoalannya, adakah ini petanda Jepun sedang bersiap untuk konflik besar, atau sekadar langkah realistik dalam dunia yang semakin tidak stabil?

Apa yang berlaku sebenarnya jauh lebih kompleks daripada sekadar tajuk sensasi.

Dalam beberapa tahun kebelakangan ini, Jepun secara konsisten meningkatkan perbelanjaan pertahanan sehingga menghampiri sasaran sekitar 2 peratus KDNK satu perubahan besar bagi negara yang sebelum ini berpegang kepada had tidak rasmi sekitar 1 peratus. Bajet terkini menunjukkan komitmen serius Tokyo untuk memperkukuh keupayaan pertahanan, termasuk pembangunan apa yang dipanggil sebagai “counterstrike capability” keupayaan untuk menyerang balas jika diserang terlebih dahulu.

Langkah ini bukan dibuat secara tiba-tiba. Ia lahir daripada tekanan geopolitik yang semakin memuncak di rantau Asia Timur. Kebangkitan China sebagai kuasa ketenteraan utama telah mengubah keseimbangan kuasa serantau, khususnya di kawasan Laut China Timur dan sekitar Taiwan. Dalam masa yang sama, Korea Utara terus melakukan ujian peluru berpandu, manakala Rusia meningkatkan aktiviti ketenteraan di kawasan berhampiran Jepun.

Dalam konteks ini, Jepun melihat dirinya bukan lagi sebagai pemerhati, tetapi sebagai negara yang berpotensi menjadi sasaran jika konflik tercetus terutamanya kerana kehadiran pangkalan tentera Amerika Syarikat di wilayahnya.

Perubahan paling ketara ialah pembangunan peluru berpandu jarak jauh seperti naik taraf Type-12 dan pembelian peluru berpandu Tomahawk dari Amerika Syarikat. Buat pertama kali sejak sekian lama, Jepun memiliki keupayaan yang boleh mencapai sasaran jauh di luar sempadannya. Walaupun kerajaan menegaskan bahawa semua ini bersifat defensif, hakikatnya garis antara pertahanan dan serangan kini semakin kabur.

Dalam masa yang sama, Tokyo juga mula melonggarkan dasar eksport senjata. Jika dahulu Jepun hampir tidak menjual peralatan ketenteraan ke luar negara, kini mereka membuka ruang kepada kerjasama dengan negara sekutu dalam pembangunan dan eksport sistem pertahanan. Langkah ini bukan sahaja bertujuan mengukuhkan industri pertahanan domestik, tetapi juga mengurangkan kebergantungan kepada Amerika Syarikat.

Namun, perubahan ini tidak berlaku tanpa tentangan. Di dalam negara, rakyat Jepun masih berpecah pandangan. Sebahagian melihat pengukuhan ketenteraan sebagai langkah perlu untuk menghadapi realiti semasa, manakala sebahagian lagi bimbang Jepun sedang perlahan-lahan kembali ke arah militarisme yang pernah menghancurkan negara itu sendiri suatu ketika dahulu.

Perdebatan ini semakin hangat apabila wujud cadangan untuk menyemak semula Article 9, sesuatu yang dianggap suci oleh ramai rakyat Jepun. Walaupun proses pindaan perlembagaan bukan mudah dan memerlukan sokongan besar rakyat, hakikat bahawa ia dibincangkan secara serius sudah cukup menunjukkan betapa besar perubahan yang sedang berlaku.

Di peringkat global, langkah Jepun ini dilihat sebagai sebahagian daripada peralihan lebih luas dalam strategi keselamatan Indo-Pasifik. Amerika Syarikat menggalakkan sekutunya untuk memainkan peranan lebih aktif dalam pertahanan, terutama dalam menghadapi pengaruh China yang semakin meluas. Dalam konteks ini, Jepun dilihat sebagai salah satu pemain utama yang mampu mengimbangi kuasa di rantau tersebut.

Namun begitu, persoalan paling penting masih belum terjawab sepenuhnya. Adakah Jepun benar-benar sedang bersiap untuk perang, atau sekadar cuba mengelakkan perang daripada berlaku?

Jawapannya mungkin terletak di tengah-tengah.

Apa yang jelas, Jepun tidak secara rasmi meninggalkan prinsip damai yang telah menjadi identitinya sejak sekian lama. Tetapi dalam masa yang sama, negara itu juga tidak lagi selesa bergantung sepenuhnya kepada perlindungan luar. Dunia telah berubah, dan Jepun sedang menyesuaikan diri dengan perubahan itu.

Bagi negara seperti Malaysia, perkembangan ini bukan sesuatu yang boleh dipandang ringan. Sebarang perubahan dalam keseimbangan kuasa di Asia Timur pasti memberi kesan kepada keselamatan dan ekonomi rantau secara keseluruhan. Dalam dunia yang semakin saling berkait, apa yang berlaku di Tokyo hari ini mungkin akan dirasai di Kuala Lumpur esok.

Akhirnya, naratif “Jepun meninggalkan damai” mungkin terlalu mudah untuk menjelaskan realiti sebenar. Apa yang sedang berlaku sebenarnya adalah transformasi strategik — dari sebuah negara yang sepenuhnya bergantung kepada prinsip pacifist, kepada sebuah negara yang mahu memastikan keamanan melalui kekuatan.

Dan dalam dunia 2026 yang penuh ketidaktentuan, pendekatan itu mungkin bukan pilihan — tetapi keperluan.

Sumber Rujukan:

Laporan mengenai peningkatan bajet pertahanan Jepun dan strategi keselamatan diperoleh daripada liputan media antarabangsa seperti Reuters, Bloomberg, Kyodo News dan The Japan Times.

Perkembangan dasar eksport senjata dan reformasi keselamatan dirujuk daripada analisis The Diplomat, NPR serta laporan keselamatan oleh Asahi Shimbun.

Konteks geopolitik berkaitan China, Taiwan dan Indo-Pasifik pula berdasarkan laporan The Guardian dan Washington Post.